ΚΡΙΣΗ ΗΘΙΚΗΣ - ΑΡΧΩΝ - ΑΞΙΩΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΥΤΟΠΙΑ

Η κρίση που σήμερα βιώνουμε είναι πολύ βαθιά.


Μια κρίση που δεν είναι πρωτίστως κρίση οικονομική.

Είναι κρίση ηθική….αρχών….και αξιών που έχει ως φυσική απόρροια την οικονομική κατάρρευση.

Περνάμε μια ιδιαίτερα δύσκολη και κρίσιμη περίοδο πολιτικό – μορφωτικής φτώχειας και τέλματος σε όλα σχεδόν τα επίπεδα.

Σε αυτές τις καταστάσεις αποτελεί ιστορική αναγκαιότητα, η επιστροφή της ελληνικής κοινωνίας σε μια διαφορετική-ουσιαστική σχέση με την πολιτική….ως αντίληψη, ως σκέψη, ως ανάλυση, ως όραμα, εντέλει ως ΕΛΠΙΔΑ.

Αυτή η κρίση της ηθικής των αρχών και των αξιών….διαπερνά και τα πολιτικά κόμματα, και μάλιστα για μια πολύ μεγάλη χρονική περίοδο.

Τα -συνήθως εξαρτώμενα κρατικοδίαιτα- πολιτικά κόμματα, εφόσον εξάντλησαν την λειτουργία τους, αλλά και την κοινωνική ανοχή, βρίσκονται σήμερα σε μια φάση παρατεταμένου κώματος.

Αξιοπρόσεκτο δε είναι το φαινόμενο της διαρκούς δημιουργίας «νέων» κομμάτων, που ως κοινό τους χαρακτηριστικό έχουν αφενός μεν το γεγονός ότι οι ιδρυτές τους –μηδενός εξαιρουμένου- είναι παλιά στελέχη κομμάτων, δηλαδή παράγωγα του ίδιου ακριβώς πολιτικού συστήματος, με τις ίδιες ακριβώς λογικές και νοοτροπίες, αφετέρου δε δεν κατάφεραν να ηγηθούν του πολιτικού τους χώρου και έτσι έφτιαξαν το δικό τους κόμμα.

Αδιαμφισβήτητη λοιπόν η κρίση ιδεολογικού περιεχομένου, σαφούς προγραμματικής κατεύθυνσης και τελικά συνεπούς πολιτικής λειτουργίας.

Αυτή την αδιέξοδη κατάσταση έρχεται να αξιοποιήσει και να εκμεταλλευτεί με τον πλέον κοινωνικά αδίστακτο τρόπο μια άνευ προηγουμένου νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα.

Με απλά λόγια, γινόμαστε μάρτυρες ενός εφιάλτη που μας επιβάλλεται με τους πλέον απεχθής όρους, ελέω της πολιτικής κόπωσης ή/και ανεπάρκειας που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας.

‘Το Ελληνικό Δημόσιο απειλεί τον Παγκόσμιο Καπιταλισμό»’

Βέβαια δεν μπορούμε να παραγνωρίσουμε το γεγονός ότι σε παγκόσμιο επίπεδο, βρίσκεται σε εξέλιξη μια άνευ προηγουμένου προσπάθεια του νεοφιλελευθερισμού που ως μοναδικό Θεό αναγνωρίζει την άπληστη λειτουργία των «ελευθέρων» αγορών, να επικρατήσει ολοκληρωτικά σε κοινωνικό, οικονομικό, πολιτικό, ιδεολογικό επίπεδο. Από αυτή τη διαδικασία, κάθε άλλο παρά θα μπορούσε να αποτελέσει εξαίρεση η για πολλούς και διαφορετικούς λόγους ευάλωτη Ελλάδα, στην οποία επιβάλλεται εκβιαστικά η εξοντωτική μείωση του δημόσιου τομέα, ως δήθεν απάντηση σε όλα τα προβλήματα που ταλανίζουν τον τόπο. Ως σαν το Ελληνικό Δημόσιο να απειλεί τον Παγκόσμιο Καπιταλισμό γινόμαστε μάρτυρες μιας άθλιας προπαγάνδας στην οποία αποδεικνυόμαστε εντελώς αδύναμοι, για να την αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά και με εθνική αξιοπρέπεια.

Ναι, είναι προφανές και αδιαμφισβήτητο ότι ο Δημόσιος Τομέας χρειάζεται ριζική αναμόρφωση και εκ βάθρων εξορθολογισμό.

Άλλο πράγμα όμως είναι ο Εξορθολογισμός και άλλο ο Αφελληνισμός!!!

Οι λαοί, τα Έθνη, τα πολιτικά κόμματα που θέλουν να διατηρούν το αδιαπραγμάτευτο δικαίωμα της αυτοδιαχείρισης, που θέλουν να διασφαλίζουν ιστορική συνέχεια, οφείλουν και πρέπει να ερμηνεύουν σωστά τα γεγονότα, κυρίως όταν αυτά έχουν ιστορικές συνέπειες.

Για να συμβεί όμως αυτό προϋποτίθεται η ανάγκη για συλλογική αυτογνωσία και αυτοκριτική εμβαθύνοντας στην δικιά τους χρονίζουσα παθογένεια.

Όμως, δυστυχώς για τη μικρή πλην υπερήφανη Ελλαδίτσα μας, οι κρατικοδίαιτες, γραφειοκρατικά αγκυλωμένες, κοινωνικά απονευρωμένες και ιδεολογικά επιφανειακές, ίσως και στείρες, κομματικές «καθοδηγητικές» ομαδούλες, δεν έκαναν και συνεχίζουν να μην κάνουν την αυτοκριτική τους, ακόμη και τώρα που οι εθνικά κρίσιμοι καιροί που ζει η πατρίδα μας, απαιτεί μια πιο ουσιαστική ανάλυση των πραγμάτων!!

Αντιθέτως, οι κατά τα άλλα δημοκρατικές δυνάμεις του τόπου, έμειναν στάσιμες σε στείρες , ΄΄αντιδεξιές΄΄ και ΄΄κρατικίστικες΄΄ -πάντα επικοινωνιακού τύπου- κορώνες και ερμηνείες, χωρίς καν να νιώθουν την ανάγκη να απολογηθούν για την μακράς διαρκείας αναντιστοιχία λόγων και έργων.

Δεν μετεξέλιξαν την -ανεδαφική πλέον-αντιδεξιά μνήμη, σε μια σύγχρονη δημοκρατική αντίληψη, με παιδεία και κοινωνική συνείδηση, με πολιτική λειτουργία ικανή να απαντήσει με εθνική υπερήφανα και αποτελεσματικότητα στα κελεύσματα και τις εθνικά επιβλαβείς απαιτήσεις του νεο-φιλελευθερισμού.

Αντιθέτως, τα φαντάσματα του παρελθόντος, σε συνδυασμό με το αποτέλεσμα των πειραμάτων των αυτόπροσδιοριζόμενων δήθεν εκσυγχρονιστών και των περίφημων νεόκοπων συντηρητικών- νέοδεξιών που ευαγγελιστήκαν την επανίδρυση του Κράτους αποτέλεσε την απαρχή της υπανάπτυξης, σε όλα τα επίπεδα. Με την αρωγή δε των κάθε πολιτικού χρωματισμού αυτοδιαφημιζόμενων εθνοσωτήρων ή αλλιώς golden boys, συμπληρώνεται το παζλ που απεικονίζει το σήμερα, κυρίως όμως το αύριο μιας Ελλάδας, διαφορετικής από αυτή που μας υποσχέθηκαν, διαφορετικής από αυτή που ονειρευόμαστε, διαφορετική από αυτή που της αρμόζει.

Από την ισχυρή Ελλάδα του 2000, περάσαμε ξαφνικά στην Ελλάδα της πτώχευσης του 2010, ακολουθώντας μια διαδρομή μέσω του Χρηματιστηρίου, των ομολόγων, των μιζαδόρων, των Ολυμπιακών Αγώνων, των γενναίων κρατικών επιχορηγήσεων και των αδιαφανών δανείων για την συντήρηση του κρατικοδίαιτου ιδιωτικού τομέα.

Περάσαμε στην Ελλάδα της πτώχευσης του 2010, μέσω των Τραπεζικών καταναλωτικών δανείων και των άφθονων πιστωτικών καρτών, που το τοκογλυφικό τραπεζικό σύστημα προσέφερε ακρίτως και μάλιστα με αφόρητη πίεση, προς κάθε πολίτη-καταναλωτή, επενδύοντας στην ανάγκη, προβάλλοντας ένα ψευδεπίγραφο πρότυπο ενός σύγχρονου τρόπου ζωής.

Ένα καπιταλιστικό σύστημα των αγορών που με μεγάλη ευκολία είναι σε θέση να υπαγορεύει και να χειραγωγεί τις κοινωνίες, μέσα από τα μέσα (ΜΜΕ) που τα ίδιο κατέχει, δηλητηριάζοντας για πολλά χρόνια την Ελληνική κοινωνία και τελικά την Ελληνική οικονομία.

Επενδύοντας στον άκρατο καταναλωτισμό και με δόλωμα το καλό αυτοκίνητο, τις ευτυχισμένες οικογενειακές γιορτές, τις ευρωπαϊκού τύπου διακοπές, πούλησαν τα προϊόντα τους, καταχρέωσαν τους πολίτες με τοκογλυφικούς όρους, κερδοσκόπησαν ανεξέλεγκτα με κάθε είδους καταναλωτική πρόκληση και τώρα μας ζητάνε και τα ρέστα, μας εξευτελίζουν εθνικά, ενώ αγοράζον την περιουσία της πατρίδα για ένα κομμάτι ψωμί!

‘Η Ιστορία έχει αξία όταν ερμηνεύεται σωστά.’

Όμως η Ιστορία κάποιες φορές μοιάζει να μιλά και για το σήμερα.

Αν φέρουμε στην μνήμη τις δύο προηγούμενες ιστορικές χρεοκοπίες, το 1893 – 97 και 1930 – 31, θα διαπιστώσουμε ότι τα τότε κομματικά πολιτικά συστήματα και κατ’ επέκταση τα πολιτικά κόμματα δεν ξεπεράστηκαν τότε λόγο των τότε οικονομικών κρίσεων, όσο του ότι παρέμειναν εγκλωβισμένα σε στερεότυπα, στον τρόπο σκέψης και στον πολιτικό λόγο, της προ χρεοκοπίας εποχή.

Πιθανόν σήμερα να βιώνουμε μια αντίστοιχη κατάσταση.

Σε αυτή την τόσο δραματική κατάσταση, φαίνεται πως το πολιτικό σύστημα φαντάζει αδύναμο, χωρίς να μπορεί να εκφέρει αυτοκριτικό λόγο, ούτε να επιδείξει υποτυπώδη αυτογνωσία και πρόνοια, παρά τα τόσα επικίνδυνα προειδοποιητικά σημάδια, παρά την διαρκή και έντονα αισθητή φθορά της μεταπολιτευτικής δημοκρατικής κουλτούρας, παρά την απώλεια της κοινωνικής ισορροπίας και συνοχής, με χαρακτηριστικό παράδειγμα όλων την ιδιαίτερα ανησυχητική εξάπλωση τόσων πολλών ακραίων φαινομένων βίας κάθε είδους.

Όλα τούτα, βρήκαν το πολιτικό σύστημα ανίκανο να υπερασπιστεί επαρκώς τη χώρα και τους πολίτες της, ανέτιμο δε να εκφέρει σίγουρο, πειστικό και αισιόδοξο λόγο για το παρόν και το μέλλον.

Το υπάρχον πολιτικό σύστημα για να έχει μέλλον, πρέπει άμεσα με ειλικρινή διάθεση αυτοκριτικής και αυτογνωσίας, να προχωρήσει σε μια διάγνωση και ερμηνεία της σημερινής ελληνικής παθογένειας.

Μέσα από τις απαιτούμενες αλλαγές, οφείλει να μετουσιώσει αυτήν την παθογένεια, σε ένα νέο πολιτικό και αξιακό πλαίσιο που θα δώσει ασφαλή κατεύθυνση, με θετικό πρόσημο και υγιείς προϋποθέσεις, στις κοινωνικές δυνάμεις, κυρίως στην νέα γενιά.

Να καθορίσει την νέα πολιτική αντζέτα, την νέα προγραμματική πορεία., την νέα Εθνική μας προοπτική, με όρους αξιοπρέπειας και υπερηφάνιας.

Το κομβικό σημείο αυτής της νέας αντζέτας πρέπει να είναι η δομική αλλαγή του παρασιτικού σήμερα Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα, βάζοντας ταυτόχρονα τις κόκκινες γραμμές στον επιδιωκόμενο Αφελληνισμό, που επιβάλλεται με όπλο τον νεο-φιλελευθερισμό.

Χρειάζεται μια ιδεολογική επανάσταση για να εξελιχτούν οι σύγχρονες σοσιαλιστικές και προοδευτικές δυνάμεις του τόπου μας, από δυνάμεις συντήρησης της γραφειοκρατίας, σε δυνάμεις παραγωγής πολιτικής, ικανές να ανταποκριθούν στις ανάγκες των εργαζομένων, των πολιτών, ενός παραγωγικού και αποτελεσματικού κράτους που προάγει την δημιουργία και την ευσυνειδησία.

Ενός λαού δηλαδή που το μεταπολιτευτικό κομματικό και συντεχνιακο - συνδικαλιστικό καθεστώς άφησε απροστάτευτους, με αποτέλεσμα να πληρώνουμε πολύ ακριβά αυτή την κρίση, άσχετα για το εάν ευθυνόμαστε ή όχι.

Η Ελλάδα είναι κυρίως μια χώρα αγρο-τουριστική, με μια κρατική διοίκηση που επιμένει πεισματικά να το αγνοεί.

Ο πλούτος της ήταν και είναι οι μαραζωμένες περιφέρειές της.

Ο πλούτος αυτός μέχρι και σήμερα όχι μόνο έχει περιφρονηθεί, αλλά απεναντίας έχει απαξιωθεί από τις κατά ασύδοτες κομματικές, πολιτικές και συνδικαλιστικές γραφειοκρατίες.

Αυτές οι σκοτεινές γραφειοκρατικές και μίζερες νοοτροπίες είναι που ξερίζωσαν από την περιφέρεια τους νέους και όσους δεν μπόρεσαν να φύγουν τους μετέτρεψαν σε σερβιτόρους, των σημερινών «αφεντικών μας», για δύο δεκάρες.

Οι γραφειοκρατικές κομματικές ηγεσίες, οι συντηρητικές, οι περίφημες δήθεν εκσυγχρονιστικές και οι νέο – δεξιές, είναι που γέμισαν την χώρα από αεριτζήδες, απατεώνες εργολάβους και νεόπλουτους ερασιτέχνες.

Με μεσάζοντες, και μίζες πορεύεται η χώρα για πολλά χρόνια

Είναι όλοι αυτοί, που ως αισθητικό πρότυπο ανέπτυξαν την αντιπαροχή και ως οικονομικό την λοβιτούρα.

Είναι αυτοί που συνέδεσαν την άναρχη ανάπτυξη με την αχαλίνωτη κατανάλωση, χωρίς αίσθηση κοινωνικής ευθύνης, χωρίς ίχνος επαγγελματικής συνέπειας, δημιουργώντας τα λαστέξ, τα στρωματά και τα ελλαδέξ….., που πουλούσαν μάλιστα για χρυσάφι, με τις ευλογίες του κάθε πολιτικάντη πάτρωνα και την προκλητική αδιαφορία του κράτους.

Η περιφέρεια σήμερα στην πλειοψηφία της είναι μια έρημη χώρα, που στην πραγματικότητα ποτέ δεν ενσωματώθηκε στο κράτος, μέσω της λεγόμενης ισσόροπης ανάπτυξης.

Μία περιφέρεια η νεολαία της οποίας εάν έχει εκμαυλιστεί πλήρως ακόμη, έχει τουλάχιστον εθιστεί στην επιδότηση της ανεργίας, καθιστώντας τους προοδευτικά σε συμμέτοχους και συνένοχους της νοσηρής νεοελληνικής πραγματικότητας.

Μιας πραγματικότητας που για πολλά χρόνια υπερηφανεύεται για δήθεν επενδύσεις στον τουρισμό, όταν οι «αρπαχτές» αποτελούν το πιο σύνηθες φαινόμενο, μετατρέποντας έτσι μια χώρα που διαθέτει πληθώρα από συγκριτικά πλεονεκτήματα, σε μια τουριστική «βιομηχανία» καθηλωμένη στο επίπεδο του «ρουμς του λέτ», για δύο μήνες το χρόνο.

Επειδή όμως κανένας λαός δεν μακροημερεύει ούτε με ερασιτεχνισμούς, ούτε με «απαχτές» ούτε προφανώς με δανεικά, πρέπει επιτέλους να συνειδητοποιήσουμε ότι η μόνη λύση είναι να επιστρέψουμε ξανά ακριβώς από εκεί που ξεκινήσαμε.

Στην υποθηκευμένη (πλέον) γη μας, όπου παρά την εγκατάλειψη και την κακοποίηση, παραμένει πλούσια, όχι μόνο ιστορικά αλλά και παραγωγικά.

Οφείλουμε να αποτρέψουμε με κάθε τρόπο τη νεο-φιλελεύθερη λαίλαπα, από το να κατασπαράξει, να καταληστέψει και να απογυμνώσει τη χώρα μας, από κάθε τι πολύτιμο διαθέτει, και μάλιστα ανεπιστρεπτί.

Τα παραγωγικά αποθέματα των ελληνικών περιφερειών συνεχίζουν να είναι ΕΘΝΙΚΟΣ πλούτος, αδιαπραγμάτευτος και άφθονος, περιμένοντας να τον αξιοποιήσουμε με σεβασμό.

Πλούτος εγκαταλελειμμένος, όπως για παράδειγμα ο διατροφικός και βιοτεχνικός, όπου το κρασί, το λάδι, το μέλι, τα τυριά, τα αλλαντικά, το σιτάρι, τα σύκα, οι σταφίδες, τα υφαντά, η αργυροχρυσοχοΐα, η κεραμική και τόσα άλλα αποτελούν την ίδια την ιστορία και την παράδοση του τόπου μας, αποτελούν χρυσοφόρα πηγή εσόδων, όπως έχει αποδειχθεί από τις ελάχιστες περιπτώσεις συμπατριωτών μας που με σεβασμό και σοβαρότητα ανέδειξαν και προώθησαν αυτά τα προϊόντα στην παγκόσμια αγορά. Αναδεικνύοντας την άλλη πλευρά του Ελληνικού πολιτισμού και της παράδοσης μας.

Ενός πολιτισμού που δεν αρχίζει και τελειώνει στα κρατικοδίαιτα Μέγαρα Μουσικής Νομικών Προσώπων Δημοσίου Δικαίου, αλλά επενδύει στην καθημερινότητα του, στα ήθη και τα έθιμα, στην παράδοση και την ιστορική-βιωματική γνώση, όπως αυτή αποκτάται από την αγνή και δημιουργική έκφραση του ίδιου του λαού.

Ετούτη η κρίσιμη καμπή της ιστορίας της πατρίδας μας, αποτελεί ευκαιρία ώστε να συνειδητοποιήσουμε επιτέλους τις πραγματικές μας δυνατότητες, τα πλεονεκτήματα που διαθέτουμε, αλλά και το τίμημα που πληρώνουμε όταν απαρνούμαστε αφελώς αυτά που έχουμε, υιοθετώντας άκριτα ακόμη και τα πιο καταστροφικά πρότυπα του δήθεν σύγχρονου τρόπου ζωής, όσο επιβλαβή και αν αποδεικνύονται αυτά.

Επιβλαβή για την υγεία μας, καθώς υιοθετήσαμε τις πλέον ανθυγιεινές διατροφικές συνήθειες λαών που δεν διέθεταν ούτε προϊόντα, ούτε τη γαστριμαργική παράδοση που κατέχουμε εμείς, με αποτέλεσμα η ΜΕΣΟΓΕΙΑΚΗ ΚΟΥΖΙΝΑ να έχει μετατραπεί σε διεθνή μόδα, καθώς έχει αποδειχθεί η αξία της.

Την ίδια ώρα οι Έλληνες συνεχίζουμε να πλημμυρίζουμε τα fast food των πολυεθνικών εταιρειών γεμίζοντας τα ταμία τους με τα χρήματα μας, με τα οποία επενδύουν και πλουτίζουν στις χώρες τους.

Την ίδια ώρα που ξένα κράτη ή ιδιώτες μέσα από τη μαύρη αγορά ή τα εκατομμύρια των εισιτηρίων που πουλάνε, πλουτίζουν από τα αγάλματα και τον πολιτισμικό μας πλούτο, εμείς συνεχίζουμε να τα καταστρέφουμε με κάθε τρόπο, συνεχίζουμε να μην τα σεβόμαστε, συνεχίζουμε να μην αντιλαμβανόμαστε την αμύθητη αξία του πλούτου που διαθέτουμε.

Σύμφωνα με τα παραπάνω λοιπόν, ας είναι η κρίση ετούτη που περνά η χώρα, η αφορμή να αγαπήσουμε και να σεβαστούμε τον τόπο μας

Ας γίνει η αφορμή να προβληματιστούμε και έτσι να αξιοποιήσουμε τον τόπο μας, με αγάπη, μεράκι και φιλότιμο, σχεδιάζοντας μια οικονομία καθ’ όλα βιώσιμη.

Ας γίνει η αφορμή, να ανακτήσουμε την κοινωνική και εθνική μας συνείδηση.

Αυτή η προοπτική αποτελεί από μόνη της ένα ασφαλή δρόμο ώστε να επανακαθορίσουμε τις γραμμές της εθνικής και κοινωνικής αντίστασης μας, ώστε να απελευθερωθούμε από την εξάρτηση ή ακόμη και την υποδούλωση μας στους εκάστοτε δανειστές μας, ώστε τελικά να μας επανασυνδέσει με την χαμένη μας ελληνική περηφάνια.

Μόνον έτσι θα μπορούμε να ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία, ζώντας με δημιουργία και παραγωγικότητα και όχι ως άνεργοι, επαίτες, ή άβουλες μηχανές κατανάλωσης των προϊόντων που παράγουν οι πολυεθνικές.

Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι είμαστε πολίτες με δικαιώματα, όνειρα και ανάγκες, τα οποία πρέπει επιτέλους να διεκδικήσουμε με πάθος και πίστη, κόντρα στην αισχρή επίθεση του νεοφιλελευθερισμού που απειλεί το παρόν και το μέλλον των παιδιών μας, που απειλεί την ίδια την πατρίδα μας.

Αυτή πρέπει να είναι η απάντηση σε όλους τους Διεθνείς Οργανισμούς, που ως συμβουλάτορες μας προτείνουν να ξεχάσουμε ότι είναι κρατικό, συνεταιριστικό, συλλογικό και να δεχτούμε τον μεσσιανικό ρόλο των ιδιωτών.

Αυτή πρέπει να είναι η απάντηση σε όλους εκείνους που φθονούν τα χαρίσματα της χώρας μας, και όσα δεν επέτυχαν να πάρουν με τα όπλα στους πολέμους που προκάλεσαν ανά τους αιώνες, επιδιώκουν αυτή τη φορά να τα πάρουν μέσω της οικονομικής μας υποδούλωσης.

Αυτή πρέπει να είναι η σταθερή και ξεκάθαρη διεκδίκηση του Ελληνικού λαού, προς τις πολιτικές δυνάμεις του τόπου, ώστε να πάψουν να αποφασίζουν για εμάς, χωρίς εμάς, ώστε να κατανοήσουν ότι ο Ελληνικός λαός, είναι έτοιμος να θυσιάσει πολλά, όχι όμως την υπερηφάνεια, την αξιοπρέπεια και όλα εκείνα τα πολύτιμα που συνεπάγεται η αγαπημένη ετούτη πατρίδα μας.

                                                           Γεώργιος Αντ. Κουλούρης

Η ΕΚΛΟΓΗ ΣΥΜΠΑΡΑΣΤΑΤΗ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ ή ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΟΥ ΣΥΝΗΓΟΡΟΥ ΤΟΥ ΔΗΜΟΤΗ ΣΤΟ ΔΗΜΟ ΤΗΣ ΚΕΡΚΥΡΑΣ

Ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης ή αλλιώς ο Συνήγορος του Δημότη είναι ένας νέος-σημαντικός θεσμός.

Είναι ένας θεσμός που δεν αντικαθιστά σε καμιά περίπτωση τον Συνήγορο του Πολίτη, αλλά απεναντίας υπόκεινται στον έλεγχο του.

Στοχεύει στην εμπέδωση της ασφάλειας του δικαίου, που διέπει τον τομέα των σχέσεων μεταξύ δημοτικής Αρχής και Δημότη.

Δηλαδή, στοχεύει να φέρει τον Δήμο ποιο κοντά στους δημότες, μέσα από συγκεκριμένες δράσεις και να προσδώσει στην διοίκηση ένα ποιό ανθρώπινο και προσιτό πρόσωπο.

Έχει παρεμβατικές δυνατότητες στη διαμεσολάβηση μεταξύ των δύο πλευρών, στην προστασία των δικαιωμάτων των δημοτών, στην τήρηση της νομιμότητας και κυρίως στην ΚΑΤΑΠΟΛΕΜΗΣΗ ΤΗΣ ΚΑΚΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.

Ουσιαστικά ο νόμος προβλέπει τη λειτουργία ενός θεσμικού φορέα, ο οποίος θα προασπίζει σθεναρά τα θεμελιώδη δικαιώματα των πολιτών έναντι αυθαιρεσιών της δημοτικής εξουσίας.

Προβλέπει να διαμεσολαβεί συμβουλευτικά για την εφαρμογή της νομιμότητας των διοικητικών πράξεων, αλλά και να διατυπώνει προτάσεις σχετικές με διοικητικές ή νομοθετικές μεταρρυθμίσεις του δήμου.

Ωστόσο, οι παρεμβατικές του δυνατότητες δεν έχουν εκτελεστικό χαρακτήρα και η γνώμη του μπορεί να μην λαμβάνεται υπ΄ όψιν από τα δημοτικά όργανα.

Έχουν όμως μια «ιδιαίτερη» παρεμβατική βαρύτητα, ώστε ο θεσμός να λειτουργεί προς όφελος του δημότη, για αυτό και ο νόμος προβλέπει αυξημένη πλειοψηφία για την εκλογή του, δηλαδή με δια-δημοτική συναίνεση, όπως και μισθό στο ύψος του Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου.

Για αυτό και ο Συμπαραστάτης του Δημότη και της Επιχείρησης με βάση τον νομοθέτη προβλέπεται να είναι ουσιαστικά ένας διαμεσολαβητής.

Προϋποθέτει λοιπόν την επιλογή ενός προσώπου κύρους και εμπειρίας, που είναι σε θέση να ενεργεί με ΑΜΕΡΟΛΗΨΙΑ – ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΑΠΟΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ή ΑΛΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ, ΣΤΟ ΠΛΑΙΣΙΟ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΟΛΗΣ ΠΟΥ ΤΟΥ ΑΝΑΤΙΘΕΤΑΙ.

Επομένως ο Συμπαραστάτης του Δημότη θα πρέπει να έχει ΑΔΙΑΜΦΙΣΒΗΤΗΤΕΣ ικανότητες, γνώσεις διοίκησης και ΕΓΓΥΗΣΕΙΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ.

Δηλαδή να μην διαδραματίζει ενεργό ρόλο σε κάποια πολιτική – δημοτική παράταξη, ώστε να μην αιωρούνται υπόνοιες συστράτευσης σε κομματικές-πολιτικές – παραταξιακές επιδιώξεις.

Επίσης, να μην είναι επαγγελματικός συνεργάτης ή προμηθευτής του δήμου.

Να μην ασκεί επαγγελματική δραστηριότητα που θα δημιουργεί υπόνοιες ότι δύναται να επωφεληθεί από την συγκέντρωση των παραπόνων των πολιτών.

Να διαθέτει εμπειρία σε θέματα διοίκησης και ιδιαίτερα σε θεσμούς εξωδικαστικής επίλυσης διαφορών, όπως ο Συνήγορος του Πολίτη, ο Συνήγορος του Καταναλωτή, οι θεσμοί διαιτησίας και μεσολάβησης του πτωχευτικού, ναυτικού ή εργατικού δικαίου και τόσα άλλα.

Παρόλα αυτά, ο Δήμος μας, το Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας πρόσφατα εξέλεξε Συμπαραστάτη του Δημότη -με αυξημένη πλειοψηφία- τον συνδημότη μας και εν ενεργεία δικηγόρο Θωμά Αθανασίου.

Ένα ενεργό πολιτικό πρόσωπο, με συμμετοχή στα πολιτικά δρώμενα του νησιού μας. Πρώην Πρόεδρο του Νομαρχικού Συμβουλίου και σήμερα εξέχον στέλεχος του κόμματος της ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ της κας Ντόρας Μπακογιάννη.

Με κάθε σεβασμό στο πρόσωπο , θεωρώ ότι η εκλογή του

είναι «ΑΝΤΙ-ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΚΗ» και «ΑΥΤΟ-ΑΝΑΙΡΟΥΜΕΝΗ».

Εξηγούμαι:

Ο νόμος δημιουργεί εγγυήσεις για να αποτρέπεται η "κομματική και ιδεολογική πειθαρχία", όσον αφορά στην επιλογή του προσώπου, όπως επίσης δεν προβλέπει να είναι "αρεστό" πρόσωπο, με κριτήριο επιλογής την σχέση του με την Δημοτική Αρχή.

Παρόλα αυτά, το Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας παρέβλεψε όλα τα παραπάνω, προκαλώντας μια ΘΕΣΜΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ, εν τη γενέσει ενός σημαντικού θεσμικού εργαλείου.

Η θετική ψήφος του Δημοτικού Συμβουλίου ήταν ψήφος ταύτισης ελέγχοντος και ελεγχομένου.

Οι ψηφίσαντες θετικά στο Δημοτικό Συμβούλιο Κέρκυρας, στο πρόσωπο του συνδημότη μας Θωμά Αθανασίου, με την ψήφο τους:

• Αντιτάχθηκαν στο ανεξάρτητο του χαρακτήρα του θεσμού.

• Καταστρατήγησαν τις σχετικές διατάξεις του νέου θεσμού.

• Οδήγησαν σε εκτροπή τον σκοπό του θεσμού, ψηφίζοντας ένα πρόσωπο δίχως ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑ, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΔΙΑΣΦΑΛΙΖΕΤΑΙ Η ΑΠΟΤΡΟΠΗ ή Η ΜΗ ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΜΕ ΠΡΟΣΩΠΑ ή ΑΛΛΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ.

• Το Δ.Σ. Κέρκυρας ψήφισε ένα ενεργό πολιτικό στέλεχος συγκεκριμένου πολιτικού χώρου ακυρώνοντας στην πράξη τον θεσμό.

Αξιοσημείωτο δε πως η επιλογή του Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης, στο Δήμο της Κέρκυρας έγινε και με την θετική ψήφο της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, με επικεφαλής τον κ. Α. Αυλωνίτη, προφανώς μέσα από παρασκηνιακές συμφωνίες, λογικές προώθησης "ημετέρων", υποστήριξη πρώην ανθυποψηφίων, ελέω μιας ιδιότυπης «συναδελφικής αλληλεγγύης» και τελικά μέσα από πέρα ως πέρα πολιτικά αμφιλεγόμενες και αντιθεσμικές προσεγγίσεις και νοοτροπίες.

Δυστυχώς, για την τρέχουσα θητεία του Δ.Σ. οι Κερκυραίοι δεν θα έχουν στο πλευρό τους τον Συμπαραστάτη του Δημότη και της Επιχείρησης.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ Τ.Α.

ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ


ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ



Σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μπαίνουμε σε μια νέα εποχή στο χώρο της Αυτοδιοίκησης. Με μια νέα Αρχιτεκτονική που θα κατοχυρώνει θεσμούς διαφάνειας, σωστής διαχείρισης, άριστης οργάνωσης και συμμετοχής όλων των κοινωανικών δυνάμεων μέσα στις αποφάσεις του Δήμου.

ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΑ ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΗΘΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ.

Βάζοντας όλες εκείνες τις δικλείδες ασφαλείας που χρειάζονται, ώστε να πρυτανεύει το συμφέρον των Δημοτών και για να μην μπορούν να γίνονται παρεκτροπές, ηθικού, οργανωτικού και διαχειριστικού χαρακτήρα.

Το πρώτο, μεγάλο κέρδος για την Αυτοδιοίκηση θα είναι η δυνατότητα που δύνεται, από τον Καλλικράτη, στο να κτυπηθεί το πελατειακό Κράτος και γενικότερα το πελατειακό σύστημα.

Η κοινωνία και οι πολίτες

θέλουν να κτυπηθεί ο Κρατισμός της Δημόσιας Διοίκησης,

θέλουν ανοικτά και ελεύθερα σχήματα, προσιτά στον πολίτη, με διαφάνεια και καθαρότητα,

θέλουν την βεβαιότητα, ότι αυτοί που διαχειρίζονται χρήματα, δεν θα έχουν την δυνατότητα να απλώνουν το χέρι τους και ότι όλα θα είναι προς όφελος της πολιτικής και των δημοτών.

Το δεύτερο, μεγάλο κέρδος είναι αυτό του ανασχηματισμού του Κράτους, προς όφελος της Αυτοδιοίκησης, με τις νέες πρωτοβουλίες που θα μπορεί να αναπτύξει.

Όπως στους τομείς που σχετίζονται με την υγεία , την παιδεία και την πρόνοια, όπου το κοινωνικό κράτος θα επανασχεδιαστεί και θα επαναθεμελιωθεί.

Το τρίτο, είναι ότι οδηγούμαστε σε μια νέα κουλτούρα για την πολιτική, που σημαίνει ότι νέα πρόσωπα, ενός άλλου ήθους και ύφους, πρέπει να μπούνε μπροστά.

Ο Καλλικράτης δεν ταιριάζει με παλιά υλικά, με παρωχημένες αντιλήψεις. Πρέπει να πάμε σε επιλογές νέων προσώπων.

Ο Τεχνοκράτης Δήμαρχος ή ο Κομματικός Δήμαρχος, έχει απορριφθεί.

Σήμερα πρέπει να πρυτανεύσει μια νέα σύνθεση προσώπου Δημάρχου και Δημοτικών Συμβούλων, στο οποίο δύο στοιχεία πρέπει να ξεχωρίζουν:

Η ΗΘΙΚΗ ΤΗΣ ΕΡΓΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ.

Θα πρέπει να επιλεγούν πρόσωπα που θα συγκεντρώνουν αυτά τα δύο στοιχεία.

Πρέπει να ξεπεραστούν οι άγονοι και μικρόψυχοι τοπικισμοί.

Τον κόσμο, τους πολίτες τους απασχολούν πολύ ποιο σημαντικά προβλήματα.

Επιτέλους χρειάζεται μια σοβαρή πολιτική στην οποία θα πρυτανεύσει τόσο η ηθική της εργασίας όσο και το δημόσιον συμφέρον και θα σταματήσουν τα ιδιοτελή συμφέροντα των ανθρώπων να διενεργούν εξ΄ ονόματος των πολιτών.

Η ποιο σοβαρή και συνεπής στάση όλων αυτή την περίοδο, θα είναι στο να βρεθούν οι άνθρωποι που θα αποφασίσουν να διαθέσουν τον εαυτό τους, στην εφαρμογή του Καλλικράτη, προς όφελος της περιοχής και των δημοτών.

Οποιαδήποτε άλλη στάση θα αποτελεί προφάσεις εν αμαρτίαις και μάχες οπισθοφυλακών.

Ο νέος Καλλικράτιος Δήμαρχος και Δημοτικοί Σύμβουλοι, πρέπει να έχουν το ήθος το ύφος και την ταπεινοφροσύνη να αντιληφθούν ότι εξελέγησαν από τους πολίτες και οφείλουν να τους υπηρετού και όχι να ικανοποιούν τις προσωπικές τους κοινωνικές ανασφάλειες, συμπεριφερόμενοι με φαραωνική αλαζονεία.

Και αυτό δεν αποτελεί μόνο θέμα επιστημονικής μόρφωσης, αλλά και θέμα κοινωνικής αγωγής.

Δεν είναι δυνατόν ο Δικηγόρος που σε ΄΄πουλάει΄΄ στο δικαστήριο, ο γιατρός που δέχεται ΄΄φακελάκι΄΄, ο καθηγητής που ΄΄εξαργυρώνει΄΄ ψήφους με βαθμούς, η ο μηχανικός που σου ΄΄τρώει΄΄ το οικόπεδο με μεθοδεύσεις, να είναι ο Δήμαρχος, ο Αντιδήμαρχος, η ο Δημοτικός Σύμβουλος.

Πρέπει να υπάρξουν σοβαρές πολιτικές αξιολογήσεις, που θα συμπεριλαμβάνουν το ήθος, το ύφος, την γνώση, την εμπειρία, την διάθεση για προσφορά και δεν θα στέκονται στη ρουσφετολογική δυνατότητα άντλησης ψήφων.

Η Α υτοδιοίκηση σήμερα συγκεντρώνει στις τάξεις της μεγάλο αριθμό ανθρώπων που όχι μόνο δεν έχουν την δυνατότητα να διοικήσουν, αλλά δεν έχουν ούτε το ηθικό υπόβαθρο να υπηρετήσουν σωστά τους Δημότες.

Η πολιτική βούληση του Καλλικράτη, για το πέρασμα σε μια ΗΘΙΚΗ ΕΠΑΝΑΘΕΜΕΛΙΩΣΗ ΤΗΣ ΑΥΤΟΔΙΟΙΚΗΣΗΣ, θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον, καθώς στο αμέσως επόμενο διάστημα, θα δούμε στην πράξη εάν αυτή η Μεταρρύθμιση θα καταφέρει να νικήσει το σημερινό άρρωστο κατεστημένο.

ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΒΑΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΜΑΖΙΚΟΤΗΤΑ ΣΤΗΝ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ

Το αποτέλεσμα των Βουλευτικών Εκλογών της 4ης Οκτωβρίου ανέδειξε την αναγκαιότητα μιας άλλης πολιτικής φιλοσοφίας και αντίληψης, σχετικά με την διαχείριση των Δημοσίων Υποθέσεων, του Δημόσιου Χρήματος και των Αναγκών του Πολίτη.

Η Ελπίδα και η Ευθύνη που δημιουργήθηκε, μετά τον απίστευτο εκλογικό θρίαμβο του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και προσωπικά του Γεωργίου Α. Παπανδρέου, είναι πολύ μεγάλη.

Θυμίζει πολλά από τα χαρακτηριστικά της εποχής του ΄81, ταυτισμένα με τις ανάγκες, μιας σύγχρονης εποχής.

Ελπίδα και Ευθύνη, που αναδείχθηκε μέσα από την ψήφο του Ελληνικού Λαού και ιδιαίτερα από ετερόκλητες κοινωνικές δυνάμεις.

Ετερόκλητες κοινωνικές δυνάμεις που καταδίκασαν τον συντηρητισμό και εναπόθεσαν τις ελπίδες τους σε μια σοσιαλιστική - προοδευτική Κυβέρνηση, που στην βασική της πολιτική κατεύθυνση θα πρέπει να βρίσκεται πάντα, ΠΡΩΤΑ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ.

Η κοινωνία με την ψήφο της, την 4η Οκτωβρίου καταδίκασε

την ποιο αντιπαραγωγική κυβέρνηση από την μεταπολίτευση και μετά

έναν Πρωθυπουργό που απουσίαζε από την δημόσια σφαίρα, αφού ποτέ δεν μίλησε ανοικτά και που δεν τόλμησε να πάρει αποφάσεις για την διαφθορά, που μόλυνε καθημερινά την δημόσια ζωή του τόπου

μια Κυβέρνηση που έκανε τα πάντα στην κατεύθυνση κατάργησης της διάκρισης των εξουσιών, επιβάλλοντας μια ανεξέλεγκτη εκτελεστική εξουσία, που δεν ελεγχόταν από κανέναν

μια καταστροφική πολιτική, εξαφάνισης των μεσαίων στρωμάτων, μέσα από μια ανεκδιήγητη οικονομική πολιτική


Η Ελπίδα και η Ευθύνη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. σήμερα είναι τεράστια.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνει η Κυβέρνηση και ο Πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου, πέρα και έξω από την άμεση εφαρμογή του Κυβερνητικού του Προγράμματος είναι η ΕΠΑΝΑΦΟΡΑ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ.

Κανένα Κυβερνητικό Πρόγραμμα δεν θα μπορέσει να έχει τύχη, εάν πρώτα δεν αποκατασταθεί η Ηθική στην Πολιτική, μιας και η συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, πιστεύει ότι η διαφθορά κυριαρχεί στην πολιτική ζωή του τόπου.

Πρέπει στην πράξη άμεσα, να γιατρευτεί το άρρωστο κλίμα της διαφθοράς που επικρατεί στην κοινωνία.

Το αμέσως επόμενο βήμα πρέπει να είναι η επανασύνδεση, με αυτό που ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου, αποκαλούσε μη προνομιούχους Έλληνες.

Δηλαδή με τα συμφέροντα όλων εκείνων που βιώνουν την φτώχεια, την εγκατάλειψη, την μιζέρια.

Η νέα κυβέρνηση πρέπει να προχωρήσει σε μεγάλες θεσμικές αλλαγές, που θα δίνουν λύσεις σε χρόνιες παθογένειες του ελληνικού κράτους και της οικονομίας.

Να επανακαθορίσει ποιος παράγει, τη παράγει και για ποιον το παράγει.

Να εμπνεύσει και να οργανώσει νέες συλλογικές μορφές λειτουργίας του πολιτικού μας συστήματος.

Απαιτείται η συγκρότηση μιας νέας συλλογικότητας σε όλα τα επίπεδα άσκησης και παραγωγής της πολιτικής.

Να μεταβεί από την Μαζικότητα στη Συλλογικότητα.

Ξεκινώντας από το Κόμμα και καταλήγοντας στην Κυβέρνηση.

Με διαδικασίες ανοικτής διαβούλευσης και προσδίδοντας έναν νέο ρόλο στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, ως τον εγγύτερο θεσμό προς τον Πολίτη – κρατικό μηχανισμό.

Απαιτείται μια νέα κουλτούρα, όπου προϋπόθεση για την λήψη των αποφάσεων θα αποτελεί η σύνθεση των αντιλήψεων και των απόψεων.

Η συλλογικότητα να αποτελέσει τον πυρήνα της συμμετοχικής διαδικασίας - δημοκρατίας, αυτήν που οραματίζεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός Γεώργιος Α. Παπανδρέου και εναπόθεσε την ελπίδα της, η μεγάλη πλειοψηφία της Ελληνικής κοινωνίας.

Αυτός ο εκλογικός θρίαμβος και η σημασία αυτής της μεγάλης Νίκης, για να αποκτήσει νόημα, θα πρέπει άμεσα στην πράξη, να εμπλουτιστεί η Πολιτική με ΗΘΙΚΗ και η Μαζικότητα με ΣΥΛΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑ.

ΔΗΜΟΣ – ΔΗΜΑΡΧΟΣ - ΔΗΜΟΤΗΣ
Δήμος δεν είναι κάτι το αόριστο, άψυχο η απρόσωπο.
Είναι η σύνθεση των προσώπων που αποτελούν την τοπική μας κοινωνία.
Δεν είναι πρόσωπα που προήλθαν από την διάσπαση κάποιας μάζας.
Και αυτό γιατί αποτελεί τεράστια διαφορά, μια κοινωνία ανθρώπων μέσα σε μια ζωή αλληλο-εκτίμησης, αλληλο - κατανόησης και αλληλο - βοήθειας από μια μάζα ανθρώπων που ο ένας αγνοεί και αδιαφορεί για τον άλλο.
Όταν οι Δημότες, οι πολίτες μιας πόλης, ενός Δήμου χάσουν τα χαρακτηριστικά που καθορίζουν το ανθρώπινο πρόσωπο, τότε αποκαλείται μάζα, δίχως αυτοσυνειδησία, νόημα και περιεχόμενο.
Ένας Δήμος λειτουργεί σωστά, όταν οι πολίτες του, οι Δημότες του, γνωρίζουν τους όρους της αληθινής επικοινωνίας, σχέσης και αλληλεγγύης.
Όταν ως Δημότες, οι ως πολίτες, ψηφίζουμε μέσα από μια ανεύθυνη τυπική ακρόαση των τοπικών συμβάντων, με κουτσομπολίστικη διάθεση και μειωμένο ενδιαφέρον για τα κοινά, τότε αναδεικνύουμε μια τοπική κοινωνία, όπου κυριαρχεί η αντίληψη της αποστασιοποίησης.
Όταν ως Δημότες, οι ως πολίτες "υπηρετούμε" η αρκούμαστε να ΄΄εξυπηρετούμεστε΄΄ από μια ξύλινη χωρίς πνοή, τοπική κοινωνία, όπου και οι ίδιοι είμαστε μέλη της, τότε κυριαρχεί η αντίληψη της απόρριψης της προσωπικής μας ευθύνης.
Αυτά τα χαρακτηριστικά και αντιλήψεις είναι που συνήθως συντελούν στον ακρωτηριασμό των λειτουργιών ενός Δήμου.
Αποτελούν έλλειψη της συλλογικής ευθύνης και ζωής.
Αποτελούν ατομικό και κοινωνικό θάνατο.
Κοινωνική ευθύνη δεν είναι η ευκολία με την οποία κρίνονται και κατακρίνονται πράξεις διοικούντων, ούτε η ευκολία της ΄΄εξυπηρέτησης΄΄ που ακολουθούν οι διοικούντες, αλλά η διαλεκτική σχέση που πρέπει να αναπτύσσεται μεταξύ τους, με υπευθυνότητα, με θέσεις και αντιθέσεις που θα προτάσσονται χωρίς πάθος και υστεροβουλία.
Η αρχή της Δημοκρατίας δεν επιτυγχάνεται μόνο με την ελευθερία του λόγου αλλά και με την υπεύθυνη και αντικειμενική στάση σε κάθε πρόβλημα.
Η ΕΥΘΥΝΗ ΟΜΩΣ ΟΤΙ Ο ΠΟΛΙΤΗΣ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕ
ΑΝΕΥΘΥΝΟΣ ΚΑΙ ΑΠΑΘΗΣ ΣΤΑ ΚΟΙΝΑ ΔΕΝ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΤΑΙ ΜΟΝΟ ΣΕ ΑΥΤΟΝ ΟΠΩΣ ΑΒΑΣΑΝΙΣΤΑ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΑΠΟ ΚΑΠΟΙΟΥΣ ΑΛΛΑ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΩΝ ΣΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΚΑΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΜΕΛΟΣ.
Ένας λόγος για τον οποίο ταυτίστηκαν στην πορεία του χρόνου, οι έννοιες Δήμος και Δήμαρχος, είναι γιατί έτσι ο Δημότης αισθάνεται ότι απενοχοποιείται η απαλλάσσεται συνειδησιακά από τις υποχρεώσεις του προς τον εαυτό του και προς τους άλλους.
΄΄Τα παράπονά στο Δήμαρχο΄΄
Η αντίληψη να παραμένουμε θεατές και ανάλγητοι στα συμβαίνοντα στο χώρο που ζούμε είναι επικίνδυνη και διαχρονικά δημιουργεί μια κοινωνία ανεύθυνων πολιτών όπου ευαισθητοποιούνται μόνο παραμονές εκλογών.
Αυτής της ευθύνης δεν απαλλάσσονται ούτε οι Δημοτικές Αρχές, οι οποίες και είναι υποχρεωμένες να παρέχουν στους Δημότες τους την παιδεία που απαιτείται, αποτελούν όργανα συνυπεύθυνα της τοπικής εκπαίδευσης.
Αποτελεί ψευδαίσθηση και παραίσθηση, όταν θεωρούμε πως οι υποχρεώσεις μας έναντι του Δήμου και των Δημάρχων που μας αντιπροσωπεύουν, εκπληρώνονται με την ικανοποίηση ενός ατομικού, μεγάλου ή ευτελούς ρουσφετιού και αιτήματος, που πολλές φορές κινείται ανάμεσα στην παρανομία και την αυθαιρεσία.
Είναι έγκλημα για την Τοπική Αυτοδιοίκηση όταν Δήμαρχοι και Δημότες δεν καταλαβαίνουν πως Δήμος, δεν σημαίνει ατομική προνομιακή μεταχείριση στη διαχείριση των κοινών, αλλά
συμβολή για συμμετοχή όλων, δίχως διακρίσεις στα κοινά.
Δήμος δεν σημαίνει "Ιδιωτική Οδός" ζωής, αλλά κοινότητα τρόπου ζωής, όλων των Δημοτών στην αρετή και στις αξίες.
Την αξία του Ελληνικού τρόπου ζωής, την βρίσκει ιστορικά κάποιος στο σύνδεσμο των πολιτών, που μέσα στους Δήμους τους κοινωνούσαν όλοι, όλων των προβλημάτων που απασχολούσαν την καθημερινότητα τους.
Δυστυχώς σήμερα, δεν έχουμε συνέχεια αυτής της άμεσης δημοκρατίας, αλλά ούτε και της έμμεσης, με την αντιπροσώπευση του λαού από τα πρόσωπα που εκλέγονται, αφού αγνοούνται κατάφωρα οι εκλέκτορες στη λειτουργία των κοινών, στα προβλήματα της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, στον προϋπολογισμό και απολογισμό των δημοτικών έργων।
Οι δημότες δεν είναι ενήμεροι για τις υποχρεώσεις και τα δικαιώματα που απορρέουν από αυτήν τους την ιδιότητα.
Δεν είναι πληροφορημένοι για τα νέα δεδομένα που έχουν προκύψει στους Δήμους μετά τη συνθήκη του Μάαστριχ ή τη γενική βίβλο που διέπουν πλέον την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Τεράστια κονδύλια και χρηματοδοτήσεις έχουν εισρεύσει ή θα εισρεύσουν από διάφορα Εθνικά ή Ευρωπαϊκά προγράμματα και οι πολίτες ανενημέρωτοι δικαιολογημένα ψιθυρίζουν για υπέρογκες μίζες και οργιάζουν οι διαδόσεις για χορό μεσαζόντων।
Η ευθύνη για όλα αυτά είναι κοινή και της Τοπικής Αυτοδιοίκησης - Δημάρχων όσο και των πολιτών - Δημοτών, οι οποίοι αρκούνται στην εύκολη κριτική που δεν στοιχίζει τίποτε εφ' όσον δεν συνοδεύεται με την ενεργό συμμετοχή για κοινωνική αναβάθμιση.
Η συνειδητοποίηση όλων της ευθύνης, θα μας οδηγήσει στον ορθό προβληματισμό, στην κατανόηση της σχέσεως του εαυτού
μας με το συνάνθρωπο και τον περιβάλλοντα χώρο.
Σύμφωνα με την κοινωνική αμοιβαιότητα η υγεία και των Δημοτικών Αρχών πρέπει να αποτελεί το αντίσωμα και αντιβιοτικό σε μια κοινωνία που το αναζητά επειγόντως για να μην πεθάνει।
Η θεωρία να αλλάξει πρώτα η κοινωνία και μετά εμείς περιέχει εγωκεντρισμό και μετάθεση ευθυνών, άρα μεροληψία υπέρ του
εαυτού μας.
Όσοι υπερασπίζονται αυτή την άποψη κινούνται με σκοπιμότητες.
Η Τοπική Αυτοδιοίκηση για να μπορέσει πραγματικά να αναβαθμισθεί, χρειάζεται όραμα και οραματιστές ξεκομμένους από τον παλαιοκομματισμό, τον εγωκεντρισμό και την ιδιοτέλεια.
Χρειάζεται Αυτοδιοικητικούς.
Χρειάζεται εκπροσώπους με πρόσωπα ακέραια, με ήθος, ασυμβίβαστους, με τεχνοκρατικές γνώσεις, διεκδικητικούς έναντι της εκάστοτε Κεντρικής Διοίκησης και διάχυτο ανθρωπισμό, για να αναλάβουν τις ευθύνες που προκύπτουν, τόσο από τα νέα δεδομένα στον Ευρωπαϊκό όσο και τον Ελληνικό χώρο και να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους που απειλούν να αλλοιώσουν κάθε τι γνήσιο και Ελληνικό.